Jedna z zasad funkcjonowania funduszy strukturalnych UE, wedle której wysiłki rządu dla rozwoju gospodarczego i społecznego nie mogą być zastąpione wsparciem z funduszy. Innymi słowy, finansowanie własne/wydatki kraju-beneficjenta pozostają, globalnie, przynajmniej na poziomie sprzed pomocy z funduszy strukturalnych. Zasada ta jest stosowana na poziomie krajowym w ramach kontroli finansowej, nie zaś ewaluacji. Zasada dodatkowości wykorzystywana jest także do określania efektów netto ewaluowanego projektu.